1955-leven-en-werk-01

Leven en werk van Antoine Bomon - 1955 - 01

De dood van een groot genie: Albert Einstein

 

Op 18 april 1955 overlijdt te Princeton (New Jersey) de Duits-Zwitsers-Amerikaanse theoretisch natuurkundige en uitvinder Albert Einstein. Hij wordt algemeen gezien als een van de belangrijkste natuurkundigen uit de geschiedenis, naast Isaac Newton en James Clerk Maxwell. Einstein werd vooral bekend door zijn revaliteitstheorieën, maar hij droeg ook aanzienlijk bij aan andere deelgebieden van de natuurkunde. Hij publiceerde meer dan 300 wetenschappelijke en meer dan 150 niet-wetenschappelijke werken. In zijn latere jaren schreef Einstein uitvoerig over filosofische en politieke onderwerpen. Hij wordt vaak samen met Max Planck beschouwd als de vader van de moderne natuurkunde.

Bron en meer info over Einstein: wikipedia/Albert Einstein

Mijn broertje en ik na onze terugkeer naar ons geboortedorpje. De truitjes die we dragen zijn door mama gebreid naar eigen ontwerpen. Mama is heel creatief met naald, breiwol en draad.

Het leven na het internaat

 

Mijn broertje en ik zijn blij dat we weer bij mama en papa zijn, maar al na enkele dagen missen we de vriendjes uit het internaat, het leuke speelgoed en de fantastische speeltuigen. Thuis valt er in die eerste helft van de jaren vijftig niet zoveel te beleven. Er is in het dorp nog geen sprake van activiteiten voor kinderen. In de onmiddellijke omgeving wonen ook geen kinderen van onze leeftijd. Er zijn nog geen parken of speeltuinen in de wijde omgeving. De dorpsstraten zien er desolaat uit en stinken constant naar koeienmest, want elke ochtend trekken de boeren met hun koeien van de stal naar de weide en 's avonds omgekeerd. De stevige boerenpaarden die de houten karren trekken laten ook flinke hoopjes mest achter en er is niemand die ze opruimt. Dikke vliegen zoemen rond de bruine hoopjes die toch al vlug door voorbijrijdende auto's platgereden worden. Soms zijn hele gedeeltes van het wegdek bedekt met een laagje gedroogde mest. Wanneer het goedje door de zon uitgedroogd is ruik je het vrijwel niet meer, maar na elke regenvlaag wordt het weer een stinkende brij, tot een volgende regenbui alles wegspoelt. Intussen liggen er natuurlijk her en der weer nieuwe hoopjes...

De gezondheidstoestand van mama is verbeterd, maar de dokter komt nog bijna dagelijks over de vloer. Ze slikt veel medicijnen en krijgt regelmatig injecties.

Hoewel mama zowel vloeiend Frans als Nederlands spreekt, wordt in het gezin enkel Vlaams dialect gesproken, waardoor ik weer snel de Franse woordjes vergeet die ik in het internaat leerde.

Ons leventje is echter zorgeloos. We hebben soms wel een beetje schrik van papa die nogal vlug harde klappen uitdeelt als we iets mispeuteren, maar bij mama vinden we altijd troost en bescherming.

Naar een grauw dorpsschooltje

Begin september 1955 word ik ingeschreven in het schooltje van het naburige dorp Steenhuize-Wijnhuize. Ik word meteen in het eerste leerjaar gedropt en ben dus met mijn vijf jaar de benjamin van het klasje. Mijn broertje krijgt een zitje in de kleuterklas. Mama brengt ons dagelijks met de fiets naar school en haalt ons 's avonds ook weer op aan de schoolpoort.

Het verouderde schooltje is niet te vergelijken met het chique internaat. De muren van de klaslokalen zijn grauw, de speelplaats eentonig en de nonnen die er les geven heel streng. In de klas is nergens een stukje speelgoed te bespeuren.

Het kleuterklasje. Jean-Pierre staat op de bovenste rij, helemaal links. In de kleuterklas zitten jongetjes en meisjes nog door elkaar. In het eerste en de daaropvolgende leerjaren worden ze van elkaar gescheiden, ofwel in afzonderlijke klaslokaaltjes, ofwel de meisjes langs de ene kant van de klas en de jongetjes langs de andere.

Strenge tuchtregels en lijfstraffen

Wat kinderen van nu zich nauwelijks kunnen voorstellen, zijn de zeer strenge tuchtregels en de lijfstraffen die in de jaren vijftig nog duchtig uitgedeeld worden. Naar school gaan is tegenwoordig voor sommigen nog altijd geen pretje, maar in de jaren vijftig is het voor veel kinderen een echte marteling. Niet stijf rechtop zitten, één woord durven praten als de leraar je niets vraagt, niet in de houding naast de bank rechtspringen als de leraar, de directeur of een geestelijke het lokaal binnenkomt, een ogenblik niet opletten, een ander voorwerp in je boekentas hebben dan het schoolgerief, een seconde te laat komen in de klas… daarvoor krijg je steevast een oorvijg, een tik op de handen met een liniaal, een tik op de billen met een stalen regel of plankje, of word je opgesloten in een (kolen)hok van de school. Les niet voldoende geleerd of niet kunnen antwoorden op een vraag van de leraar: dan mag je gegarandeerd een uur of langer in de hoek staan, soms met papieren ezelsoren op je hoofd of een bordje met de afbeelding van een ezel rond je hals. Ofwel moet je nablijven en strafwerk maken of kun je (bij enkele herhalingen) zelfs van school weggestuurd worden, met alle gevolgen vandien.

Zelf blijk ik echter niet erg onder de indruk van die lijfstraffen en volgens mama me later vertelt bleef ik gewoon koppig mijn willetje doordrijven. Ik heb daardoor in mijn kinderjaren wellicht evenveel oorvijgen als boterhammen gekregen. Maar ik heb er gelukkig geen evenwichtsstoornissen aan overgehouden ;).

 

Omdat ik geen zin heb te poseren voor de fotograaf die jaarlijks het schooltje bezoekt, heb ik met mjn schoolschaartje mijn haar vooraan afgeknipt. De lesgevende non besteedt er heel wat tijd aan om mijn haar zo te kammen dat mijn rebelse knipbeurt niet erg opvalt. En de fotograaf kan mij uiteindelijk enkel verleiden met een voetbal en een blikken auto. De klappen voor mijn 'rebelse daad' neem ik na de fotosessie in ontvangst.