1950

 

> Geboren onder het sterrenbeeld Leeuw

> Moeder Simonne

> Vader Albert

 

1951

 

> Naar een ruimere woning

> Mijn foto op blikken koekendoos

> Meisjespop voor een jongetje

 

1952

 

> Geboorte van een strijdmakkertje

> Docu - Guldensporenslag

 

1953

 

> Een vrolijk kind

> Docu - Enkele automodellen uit het begin van de fifties

> Docu - Autoraces al heel populair

 

1954

 

> Naar een luxueus internaat

> Ouders op bezoek

> Terug naar vertrouwde omgeving

> Docu - Nog geen autosnelwegen in België

 

1955

 

> Het leven na het internaat

> Docu - De dood van een groot genie: Albert Einstein

> Naar een grauw dorpsschooltje

> Strenge tuchtregels en lijfstraffen

> Moederskindje

> Geen 'pantoffelheldjes', maar 'pantoffeldoelwitten'

 

1956

 

> Ouders storten zich in het middenstandsleven

> Konijnen fungeren als grasmaaier

 

1957

 

> Hemelsbreed verschil tussen dorpsmensen en stadslui

> De eerste aan mij gerichte schriftelijke liefdesverklaring

> Welstand en vrijheid

> Docu - De Spoetnik 1 & 2: het begin van het ruimtevaarttijdperk

> De komeet Arend-Roland

> Van nonnenschool naar kleinste dorpsschooltje

> Een duivelse dorpspastoor in een opzichtige Cadillac

> Geen zwaluw in de hand

> Onze verbondenheid met de natuur

> Onze kinderoorlog

> Mijn broertje en ik worden échte 'revolverhelden'

> Het eerste televisietoestel in ons dorp

> Tony Corsari, Armand Pien en Schipper naast Mathilde

 

1958

 

> Kermis in het dorp

> De wielerkoers: papa's stokpaardje

> Fietsenwinkel en werkhuis worden tijdens kermis dancing

> Vreemde kriebels in mijn onderbuikje

> Circus Bomon', het eerste stuntteam van Godveerdegem

> De neukende herders van God

> Docu - Expo 58: Zwarte mensen als beesten tentoongesteld

> Verlost van kerk, pestheiligen en biechtstoel

> Docu - Kerk Sint-Paulus' Bekering, Godveerdegem - Retabel

> Koele liefde tussen mama en papa

> Bobbejaan Schoepen bezoekt ons café

 

1959

 

> Getuigen van Jehova strikken mijn ouders in hun netten

> Gevangen in een absurde wereld

> Docu: Jezus sterft niet aan kruis, maar aan paal

> Broertje en ik niet meer welkom in schooltjes Godveerdegem

 

1960

 

> Einde van een zorgeloze kindertijd

> Docu - Geen wapens of agressief gedrag, maar toch gevaarlijk

 

1961

 

> De vervreemding stijgt ten top

> Docu - Joeri Gagarin, de eerste mens in de ruimte

 

1962

 

> Mama's jarenlange ontrouw komt aan het licht

> Gezinsdrama: bloed op het behang

> Vlucht uit ons dorp

> Zwerftocht door een ijskoude hel

> Innerlijk verscheurd

> Gepest op school

 

 

Waarom een uitgebreide autobiografie?

 

Acht ik mezelf zó belangrijk dat ik vind dat de hele wereld mijn leven van A tot Z moet kennen? Zeker niet! Maar elke autobiografie en dagboek kan volgens deskundigen van belang zijn voor de studie van onze sociale geschiedenis. Het zijn niet de ‘groten der aarde’ die daartoe bijdragen. Want vaak is hun levensverhaal zodanig van vlees ontbeend en opgepoetst dat het een fictief verhaal geworden is dat nog slechts rakelings tegen de werkelijkheid aanleunt. De interessantste (auto)biografieën voor de studie van ons sociaal leven zijn deze van ‘gewone’ mensen die zo nu en dan buiten de lijntjes kleuren, en die de lelijke kantjes en de negatieve ervaringen en gebeurtenissen niet achterwege laten om zichzelf op een glad gepolijste sokkel te plaatsen.

 

Als mens en als kunstenaar behoor ik tot de middelmoot. Ik ben geen echte winner, maar ook geen typische loser. Als ik nu echter terugblik op de vijfenzestig levensjaren die al achter mijn rug liggen, merk ik wel dat ik tot nu toe toch een vrij turbulent ‘roetsjbaanleven’ heb geleid. Geen ‘nine to five’ leven dus, dat via één vooraf uitgestippelde weg naar één bepaald doel leidt. Misschien zou ik nu al een beroemdheid geweest zijn als ik mij indertijd op één creatieve bezigheid had gefocust en me daarin had gespecialiseerd. Misschien had ik – indien ik bij mijn eerste of tweede liefje was gebleven – binnen enkele jaren mijn gouden huwelijksjubileum kunnen vieren. Maar ik ben nu eenmaal een ‘doler’, een ‘eeuwige zoeker’, een man die zich niet in een gareel laat binden. Vrijheid in alles wat ik doe en beleef heeft al van kindsbeen af vóór een streven naar een bestendigheid gestaan. Die levenswijze heeft al voor veel ongemakkelijke levensepisodes gezorgd, maar tegelijk ook voor een veelheid aan ervaringen die me naar de hoogste regionen van tevredenheid, verwondering en geluk hebben geslingerd. Ik ben vaak van de hoofdweg afgedwaald, maar ik heb op die manier enorm kunnen genieten van landschappen die men vanaf de hoofdweg nooit kan zien. En er is niets waar ik veel spijt van heb, niets dat ik helemaal anders zou aanpakken indien ik mijn leven zou kunnen herbeginnen. Sommige stappen die ik gezet heb, sommige beslissingen die ik genomen heb, sommige daden die ik verricht heb en sommige gebeurtenissen die zich voltrokken zonder dat ik er zelf iets kon aan doen, bezorgen me nu wel eens een ongemakkelijk gevoel als ik er aan terugdenk. Maar geen enkel leven is perfect. Niemand bereikt zijn doel zonder vallen en opstaan, zonder ergens een foutje te maken. Ik voel me nu, in de herfst van mijn leven, oprecht een gelukkig mens, ook al heb ik nooit een villa met zwembad kunnen verwerven of een langdurige relatie kunnen opbouwen. Ik heb tevredenheid gevonden in duizend en een andere dingen. Daar ben ik het lot dankbaar voor.

 

Of een autobiografie van zo iemand als ik interessant genoeg is om ze op de wereld los te laten weet ik niet. Ik stel me daar zelf geen vragen over. Tenslotte ben jij het die beslist of je ze wil lezen of niet. Vaak kan een autobiografie echter boeiender zijn dan een fictieve roman. De realiteit schrijft dikwijls de boeiendste, meest rakende, meest afwisselende en spannendste scenario’s.

 

Mijn voornaamste doel is dat mijn kinderen en kleinkinderen later niet met onbeantwoorde vragen zullen zitten als ze iets willen te weten komen over hun voorgeschiedenis. Als ik met mijn ervaringen ook voor andere mensen iets kan betekenen, zal me dat een extra voldoening schenken.

 

Deze autobiografie is voor deze website ingedeeld in korte episodes, chronologisch geordend. Je kunt mijn levensloop dus gemakkelijk in stukjes van jaar na jaar volgen, me zien opgroeien en evolueren, zowel in mijn ambities als persoonlijkheid.

Ik heb getracht om zo open en eerlijk mogelijk te zijn en alles te beschrijven zoals het zich werkelijk voordeed, zonder franjes of fantasietjes om het geheel opwindender te maken. Maar onze herinneringen zijn niet altijd heel betrouwbaar. Veel van wat we meemaken wordt vergeten en de overgebleven herinneringen gaan na verloop van tijd een eigen leven leiden. Gelukkig kon ik mijn hier en daar door de tijd verwrongen herinneringen bijsturen dankzij de talrijke dagboeken die ik al sinds mijn tiende levensjaar volschreef. Daarin werden de gebeurtenissen en toestanden vlak nadat ze zich voordeden opgetekend, zodat ze niet door de tijd verminkt zijn. De in deze autobiografie verwerkte historische feiten en andere gegevens zijn nauwkeurig nagezien, zodat je er mag van uitgaan dat dit egodocument, dat een blik werpt op het leven zoals het was in de zes en een half voorbije decennia, heel betrouwbaar is.

 

Antoine Bomon, Gent, 8 september 2015

Het zal nog even duren vooraleer de hele autobiografie online staat, want door al mijn andere creatieve bezigheden ontbreekt het mij aan de nodige tijd om hier constant aan verder te werken. Maar ik doe mijn best om regelmatig wat episodes toe te voegen. Intussen dank ik je voor je bezoek en ik hoop je hier zo nu en dan nog eens terug te zien.

Je mag op deze en andere pagina's altijd reageren via een mailtje (antoine.bomon@live.be).

 

Groetjes, Antoine Bomon

Antoine Bomon met moeder - 1951